دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه علمی توسعه پایدار محیط جغرافیایی 2476-5805 2 3 2021 01 20 Pattern of Development Planning with an Emphasis on New Paradigms Case Study: Pakdasht and Rey counties Around Tehran Metropolitan الگوی برنامه‌ریزی توسعه روستایی با تأکید بر پارادایم‌های نوین (مورد مطالعه: شهرستان‌های پاکدشت و ری در پیرامون کلان‌شهر تهران) 183 197 99090 10.52547/sdge.2.3.183 FA ناصر شفیعی ثابت گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران نگین سادات میرواحدی گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2020 10 26 In some countries like Iran, rural and urban development planning’s are done disintegrated and is based on views which have many challenges in rural residents’ development in such countries. In this case the present study is done based on descriptive – analytic approach on 54 sample villages of total 124 villages in the studied area. Plus those 31 questionnaires were completed directly by experts and managers of institutions and organs relating to rural development planning. Also in order to offer a meaningful framework of planning approach on empowerment and capacity building and villagers taking part in planning and developing rural residents process, a collection of descriptive – analytic approaches, correlation test and multivative regression and analyzing the direction in a logical totality based on scientific approach is being done in the present study. The finding of the study showed that disintegrated and expert planning in empowering and capacity buildings way and the kind of villagers taking part in rural development have not been effective and little influence in promoting indexes of rural residents’ development in natural environment, social cultural, financial, physical based on dimensions. So in expanding the best development planning pattern making changes in approach from rationalism to communicative and paying attention to empowering and capacity building of rural residents, participation, promoting social capital, integration activities and compatibility between them and power elements relationships in sustainable development is suggested. در بعضی از کشورها همچون ایران، برنامه‌ریزی‌های توسعه روستایی و شهری به شکل کاملاً مجزا و براساس «دیدگاه بخشی» صورت می‌پذیرد که چالش‌ها و مسائل متعددی در فرایند توسعه سکونتگاه‌های روستایی این‌گونه کشورها ایجاد کرده است. بر این شالوده، تحقیق حاضر با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی بر روی 54 روستای نمونه از 124 روستای ناحیه مورد مطالعه انجام شد. علاوه بر این تعداد 31 پرسشنامه نیز در سطح کارشناسان و مدیران نهادها و سازمان‌های مرتبط با برنامه‌ریزی توسعه روستایی به‌صورت مستقیم تکمیل شد. همچنین، برای ارائه چهارچوب معنی‌داری از روش‌های توصیفی ـ تحلیلی، آزمون همبستگی و رگرسیون چند متغیره و تحلیل مسیر در کلیتی منطقی و در قالب فرآیند علمی پژوهش استفاده شد. یافته‌های تحقیق نشان داد برنامه‌ریزی مجزا و متخصص محور به لحاظ توانمندسازی، ظرفیت‌سازی و نوع مشارکت روستاییان در توسعه سکونتگاه‌های روستایی اثرگذار نبوده و تأثیرات بسیار کمی در ارتقای شاخص‌های توسعه سکونتگاه‌های روستایی در ابعاد محیط طبیعی، اجتماعی- فرهنگی، اقتصادی و کالبدی- زیربنایی آن‌ها داشته است. از این ‌رو در تبیین الگوی بهینه برنامه‌ریزی توسعه تغییر رویکرد از عقلایی گرایی به ارتباطی، واگذاری به بخش خصوصی و سازمان­های مردم نهاد و در این غالب توجه به توانمندسازی و ظرفیت‌سازی ساکنان روستایی، مشارکت، ارتقای سرمایه اجتماعی، یکپارچگی فعالیت‌ها و سازگاری بین آن‌ها و تنظیم روابط عناصر قدرت در راستای توسعه پایدار پیشنهاد می‌گردد.  https://egsdejournal.sbu.ac.ir/article_99090_d66290aaa158bded81f35ed60c43ee91.pdf